Sonunda Bitti

Düşünüyorum... Altı yıl ne çabuk geçmiş. Altı yıl önce arkadaşlarım "Lost diye bir dizi var, süper, kesin izle, süper!" dediklerinde nasıl küçümsemiştim kendilerini. O her zamanki kendime güvenimle "aman piyasa işidir, çok tutuyorsa zaten izlemem" dediğimi de hatırlıyorum. Büyük lokma ye, büyük konuşma. Bir de asla "aşık olmam ben" deme. Aynı yıl içinde hem Lost'un fanatiği, hem de aşık oldum. Üstüne üstlük Lost’un ilk sezon dvd setini ilk ve tek aşık olduğum adam hediye ettiğinden midir nedir, aramızda bir garip bağ kuruldu Lost'la. O yüzden bendeki yeri her zaman apayrı olmuştur Lost’un. <br/> <br/> Diziye başladığım günden itibaren her zaman bambaşka anlamlar yükledim. Adama da... Ve sevgilimin "sana altı sezonun dvd setini almadan hayatından çıkmayacağım" demesi de bir bakıma Lost sona yaklaştıkça, sevgilimin de hayatımdan sonsuza kadar çıkması demek oldu. İkisine de aynı anda başlamıştım ve ikisi de benim iradem dışında, aynı anda gideceklerdi. <br/> <br/> Ve korkuyla beklediğim, okulun son günü gibi, heyecandan öldüğüm ama gelmesini de istemediğim Lost'un son bölümü Pazartesi günü yayınlandı. Aylar öncesinden planladığım gibi sabahlayıp sabahın beşinde izleme planlarım ise maalesef uykuma yenik düştü. Finali izlemem biraz daha gecikti. Psikolojik bir testti benim için final. Biliyordum, dizi bitecekti, bir iki ay sonra dvd seti çıkacaktı, sevgilim onu da bana alacak ve Lost gibi gidecekti. Sezon sonu finali değildi bu, dizinin, ilişkinin, hayatın finaliydi. <br/> <br/> Evet, söylüyorum hep, diziye gereğinden fazla anlam yüklüyorum. John Locke hatch’ın kapısından aşağı doğru baktığı günden beridir Lost hayatımda, o adam da. İkisini de elimde tutmak istedim, sahiplenmek... Ama ikisinin de bitmemesini isterken yüksek beklentilerim sonucu aynı doğrultuda kötüleştiklerini farkettim. Sevgilimle de ilk günkü gibi değildik sanki -kim öyle ki?- Lost'un son sezonu da bir sıkıntılı. Herkesin yüzünde bir kasvet, görev gibi oynuyorlar sanki, bana görev gibi kapıyı açan sevgilim geliyor aklıma. Görevler o kadar sıkıcıdır ki, ister oyuncu ol ister sevgili, yaptığın herhangi bir şeyin görev olduğunun bilincindeysen ondan tek kuruş zevk alamazsın. Seks, sevişmek, orgazm, güzel bir akşam yemeğine çıkmak, elele tutuşmak. Bunların önüne, yanına, sağına, soluna tuzluktan biraz görev serp, anında tatsızlaşırlar. <br/> <br/> Mutsuzluk elindekilere yüklediğin anlamlar kadar sana etki edebilir ve biz hayatımızdaki her şeye saçma sapan anlamlar yükleyip dünyanın en büyük mutsuzluklarını yaşadığımızı sanıyoruz. Mesela ben Lost’un Mısır tarihine uzanmasını, Mayalarla, İsrailoğulları'yla ilişkilendirilmesini beklerken, herkesin bir anda mutlu oluverdiği Türk filmleri gibi bitmesini kabul edemedim günlerdir. Hazmedemedim bu oldu bittiyi. Hayatımın altı yılını verdiğim bir dizinin bitmesini de hazmedemedim zaten. Tıpkı en özel, en güzel, en olağanüstü aşkın altı yıldır kendiminki olduğunu sanmam gibi. <br/> <br/> İkisini de zor öğrendim belki ama, ne Lost özelmiş, ne de sevgililer.

Sonunda Bitti

Düşünüyorum... Altı yıl ne çabuk geçmiş. Altı yıl önce arkadaşlarım "Lost diye bir dizi var, süper, kesin izle, süper!" dediklerin...

Bana Yalanlar Söyle

Sevgiliyi özel yapan nedir? Bir kere kendi vücudumuzda sayılı defa gördüğümüz ya hiç görmediğimiz bölgeleri defalarca gören kişidir sevgili. Dudağının tadı da özeldir, sana bakışları da özeldir. Sen sen olduğun için yanındadır çünkü. Başkasıyla değil, seninledir. Bu adamı yeri gelir, senin için kariyerinden vazgeçen annenden de çok seversin, yeri gelir saatlerce omzunda ağladığın en yakın arkadaşını satarsın uğruna. Bazı zamanlar dünyandan vazgeçer, beraber kurduğunuz mütevazi evrende yıldızlara yolculuk yaparsın. Bu fedakarlığın, onun için tüm dünyaya resti çekmenin sebebi belli: Çünkü O sana kendini iyi hissetiriyor. Çok iyi hissettiriyor hem de. Sayabilirm size, sevdiğin bir adamla birlikte vakit geçirmek için binlerce sebep var ama olayı en basite indirgersek, sevgili dediğin "şey" seni mutlu ediyor. <br/> <br/> Küçücük saksıda bile yanyana duran iki çiçek birbirinin üzerine doğru dallanıp budaklanmaya çalışırken, dünyadaki en karmaşık organizmalardan biri olan insanın bir diğeriyle kusursuz mutlu olmasını kimse beklemiyor. Hele konu kadın ve erkek olunca. Birbirinden tamamen ayrı düşünsel ve/veya fiziksel dizaynları olduğunu düşündüğüm kadın ve erkeğin kendilerini iki kişilik bir dünyada birer birey olarak iyi hissetmeleri içinde beraber olmalarına ilişki deniyor. Ve bu ilişki içinde iki kişi olduğundan dolayı asla basit bir şey değil. Ne balkondaki çiçeği sulamaya benziyor, ne de kedinin mamasını vaktinde vermeye. Çok hassas bazı dengeler var “ilişki” denilen şeyde. İlk aklıma gelen, iletişim dili. Mesela, asla ama asla dile getirilmemesi gereken cümleler:<br/> <br/> <span style="font-weight: bold;">Ayağına kokarca yuva yapmış</span>: Kısaca "ayağın kokuyor" da denilebilir. Erkekler biz kadınlara göre bakımına biraz daha az özen gösterdiğinden, bir kadının erkeğe "ayağın kokuyor" demesi gayet normaldir. Pek de alınmaz erkekler buna. Ama bu durumu tersine çevirirsek, bir erkeğin kadına "ayağın kokuyor" demesi felaket kilisesinin rahibi olup çanları aralıksız çalmak demek. Biz kadınlar kendimizi asla sıçmayan, sıçsa da pembe sıçan, gaz çıkarmayan, hijyen timsali insanüstü varlıklar olarak göstermeye bayılırız. İşin çok daha kötüsü, buna kendimiz de inanırız. Halbuki ayak kokması gayet doğal ter bezleriyle ilgili bir olaydır ve bazı durumlarda kişisel hijyenle de alakası olmayabilir. Ama bir erkek bunu dile getirdiği an kıyamet kopar. Kendimizi kaptırdığımız prenses rolü yerle yeksan olur ve bu utancın verdiği öfkeyle dünyanın en büyük kavgaları edilir.<br/> <br/> <span style="font-weight: bold;">Kötü bir sevişmeydi</span>: Bir önceki örneğimizin tersine, bu lanetli cümleyi de asla bir erkeğe kuramazsın. Seks erkeğin ego ölçeridir. Annesi tarafınadn el bebek gül bebek büyütülmüş şımarık lordumuzun yaşamın her anında pohpohlanmaya ihtiyacı vardır. Bu kategorinin içine ne kadar nefes nefese kalırsa o kadar iyi seviştiğini sanan erkekleri de katmadım daha. Fakat görece olarak iyi giden bir ilişkide bu cümle mümkün değil kullanılamaz. Tek gecelik ilişki yaşayabilecek kadar sağlam mideye sahip olanlar belki gocunmadan söylerler, "nasılsa bir daha görmeyeceğim" diyerek, fakat “sevgilim” dediğin adama kötü seviştiğini söylersen, hem adamı yıkarsın, hem de çaresiz kalacak adam saldıracak bir hedef olarak seni görecek ve saniyeler sürmeden küçük çaplı bir tartışmayı müthiş bir kavgaya döndürerek sana ufak bir cehennem simülasyonu yaşatacaktır. <br/> <br/> Aslında ilk aklıma gelen iki madde bunlardı her iki tarafın gözüyle bakınca. Daha çok şey yazılabilir. Fakat farkettim ki yazı son derece samimiyetsiz ilerliyor. Yani ben bunları kafaya takacaksam, söylediğim adam kafaya takacaksa niye sevgilim? Paylaşmak deniliyor ya ilişkilerin olmazsa olmazı, hep iyiyi, güzel, ya da psikolojik sorunlarımızı, ya da iş yerindeki pislik kızları dinlemek mi paylaşmak, sevgilim dediğin adamla iyi ve tat alarak sevişmek arzumu niye paylaşmayayım? Ya da o burnunun direği kırılıyorsa kokudan, buna benim için niye katlanmak zorunda olsun ki? <br/> <br/> Benim bugüne kadarki her ilişkimde sevgilim her şeyden önce en iyi arkadaşım oldu, sonra da sevgilim. Her insan ve her ilişki de başkadır. Her arkadaşlığın bambaşka olduğu gibi. Belli bir samimiyeti aştığın kişi zaten sevgilin olmuştur. Hayatında kaç kişinin dudağını öpüyorsun arzuyla Allah aşkına? E bu adamın burnunda ceviz kadar sümük olsa ne olur, kötü sevişse ne olur. Söyle gitsin...<br/> <br/> Ama o bana yine de söylemesin...

Bana Yalanlar Söyle

Sevgiliyi özel yapan nedir? Bir kere kendi vücudumuzda sayılı defa gördüğümüz ya hiç görmediğimiz bölgeleri defalarca gören kişidir sevgili....

Rugan Terlik

Güzel kadınların kendilerini pek de gösteremediği lahana gibi kat kat giyinilen kış bitti. Ara mevsimdeyiz, bahar.. Baharda aşık olunur derler ama şunu da unuturlar, bir nevi dinlencedir bahar. Terkettiklerini, seni terkedenleri düşünürsün. Düşünmekten aşık olmaya vaktin kalmaz. Zaten kalbinin de hızlı çarpabilmesi için biraz dinlenmeye ihtiyacı yok mudur? Neyse ki sayılı ay çabuk geçiyor ve yaz geliyor. Yılın en sevdiğim mevsimi...<br/> <br/> Yazın biz kadınlara getirdiği mini bir de kabus var tabii, yok yok, çıplak bacakların ağda probleminden, bikiniden hafifçe taşan ayva göbeklerden bahsetmeyeceğim. Duymak istemediğim bir sezon; düğün sezonu da açılıyor yavaş yavaş. Sağdan soldan gelen haberler, sürekli annenin arayıp "bilmem kimin dayısının kızı da evleniyormuş" şeklinde imalı haber vermesi, ofisin panosuna asılmış kocaman kurdaleli düğün davetiyeleri çekilebilir gibi değil. En azından benim için değil, en azından diğer kadınlar için değil.<br/> <br/> Her sene çekemem bu tatavaları da, bu sene hayatımda bir ilki yaşadım ve bir eski sevgilimin evleneceğini öğrendim. Ben bu kadar yaşlandım mı? Yok, yaşlanmadım, O yaşlanmıştır diye düşündüm. Ben hiçbir sevgilimden düğün davetiyesini yollayacağı kadar medeni ayrılmayı başaramadığım için davetiye falan gelmedi elime. Klasik “bir arkadaş”tan duydum. Duyuruldu hatta! Ama olayı haber veren arkadaşıma umursamıyormuş gibi yaptığım bir dakikalık süreyi herhangi bir aktrist B sınıfı filmde oynasa piyasada almadık ödül bırakmaz.<br/> <br/> Tabii ki daha önceleri de ayrıldığım erkeklerin sevgilisi olduğunu duydum. Ama evlilik haberini duymak ilk kez başıma gelen bir şeydi. İlk olarak "neden ben değil de O?" sorusunu sordum kendime. Bir sonraki saniyede ise hiç ama hiç anlaşamadığımızı, apayrı insanlar olduğumuzu, birbirimizden nefret ederek ayrıldığımızı hatırladım. Hem ben ayrıldıktan sonra bu adamı hiç düşünmemiştim ki? Şimdi bu düşündüklerim neydi o zaman? İtiraf edeyim, evleneceği kızın seçilmesinden çok, evlilik için benim seçilmemiş olmama bozuldum. Tüm hatalarımla, kadınsı kaprislerimle kendimden uzaklaştırdığım adamın yine de beni seçeceğini düşünmüşüm demek ki çok derinlerde bir yerde. Seçmemiş... Annesi aradığında "arkadaşlarlayız şimdi, ben seni ararım sonra" deyip telefonu kapadıktan hemen sonra deli gibi içip seviştiğim adamın rugan nişan terliği bakması fikri kafamda işte, atamıyorum bir türlü. Tokalı mı alacaklar acaba terliği?<br/> <br/> Bir süre sonra fark ettim ki - ne bir süresi? duyduğumdan beri bu olayı düşünüyorum ve sanki sonsuzluğa kadar düşünecekmişim gibi- ben, O'nun beni dahil etmediği bir hayat kurması fikrine deliriyorum. Bir kadında bencilliğin zirve yaptığı anlar aslında ne kadar da can acıtır, karşında biri varsa onu, yoksa kendi kendini yer bitirirsin. İşin içine üçüncü bir şahıs girince, eskiymiş yeniymiş kimse için farketmiyor, bazı insanlar üzülüp belki bir kadeh içip unutmaya çalışıyor, bazıları benim gibi biraz daha abartıyor üzüntüsünü. Hem ben elbette ki "benden ayrılan adam yataklara düşsün, intihar etsin, hayatı olmasın" falan da demiyorum. Ama öyle düşünmek de kendimi hiç iyi hissettiremiyor. "Benden ayrılan herkes mutsuz, kimse beni unutamadı" fikriyle yaşamak inanılmaz iyi hissettiriyor, filmlerdeki kötü karakterlere benzemek değil güç veren, özbenliğimin vazgeçilemez olduğunu bilmek, dudaklarımı düşündüğünü tahmin etmek, her öpüşmesinde beni hatırladığını tahmin etmek. Biz olabildiysek kendi olamamasını, benim yerime birini koyma çabasını keyifle izlemek. Ama bu adam resmi olarak mutluluğunu teyit ettiriyor evlenerek. Hem de belediyeye! Hem de şahitler ve davetliler huzurunda. Hem de rugan terliklerle...<br/> <br/> Bu adam her sabah aynı kadınla uyanmak istiyor, ve o kadın ben değilim.<br/> <br/> Başkasının mutluluğundan mutsuz olmak sakat bir beyin işleyişi gerektiriyor. Maalesef anladım ki sonuna kadar da sahibim buna. "Nasılsa en fazla beş yıl sonra mutsuzluktan ölecekler" diye kendimi avutuyorum.<br/> <br/> Ben bir kadınım. Rugan terlikten nefret ederim ama o terliği ben almalıydım O'na...

Rugan Terlik

Güzel kadınların kendilerini pek de gösteremediği lahana gibi kat kat giyinilen kış bitti. Ara mevsimdeyiz, bahar.. Baharda aşık olunur derl...

"Hem de Bizim Yatağımızda!"

Geçen akşam evde tek başımayken şeytan dürttü bir anda, sevgilim markete gitmişken masanın üzerinde duran bilgisayarını kurcalamak istedim. Tabii ki başka bir kızla msn loglarını falan bulmayı beklemiyordum, zaten artık bu tip unutkanlıkları olan bir adam zeki olamaz, zeki değilse sevgili de olamaz, kısa sürer aptal adamların aşk hayatı. Elim Chrome’a gitti, geçmişine bakacağım ne yapıyor, hangi sitelere girmiş diye. Tam onlara bakacakken yanlışlıkla sık kullanılanlarına girdim, bir sürü link, günlük haber siteleri, oynadığı oyunlar, iş için girdiği siteler. Bir de Youtube klasörü var aralarında. "Allah Allah, buraya eklenecek kadar önemli video hangileri olabilir?" diye merakla klasörü açtığımda gördüm ki dört beş tane porno siteden adres. Adamın resmen favori filmi, favori sahnesi, favori oyuncusu(ları) var anladığım kadarıyla. <br/> <br/> Porno izlemenin utanılacak bir yanı olduğunu düşünmüyorum da, bu zaten "Sevgilim porno izliyor ,ona yetmiyorum” dan çok farklı. Her insanın ihtiyaçları vardır, hayalleri, kimseyle paylaşamayacağı fantezileri vardır. Ama favorileri olması işi sıradanlıktan çıkardı gözümde, sanki sevgilimin bir takıntısı varmış gibi hissettim. Daha doğrusu "başka biri" varmış gibi hissettim. Net konuşayım; aldatılmış hissettim. Tüm çevreme "bakın ben bağnaz bir insan değilim, herkes yaşamında, seçimlerinde özgürdür" diye konuşurken alenen kıskandım. Belki de ilk kez aldatıldığımı düşündüm. Bilemiyorum, belki daha önce bir çok sevgilim aldattı beni, o meşhur boynuzu çok yedim ama ilk kez bu kadar kesin ve net olarak durumun dramatikliğinin farkına vardım. Eski Türk filmlerindeki gibi "hem de bizim evimizde, bizim yatağımızda, hem de o analcı kadınla!" diye bağıracağım nerdeyse. Meraktan, hırstan, delirmemeye çalışarak oturdum izledim hepsini. Videoların içeriklerini anlatmayacağım ama gördüklerim içimdeki kıskançlık ve nefret duygusunu on kat artırdı.<br/> <br/> Anladım ki bir kişiyi aldatıyorsan yakalanmayacaksın kardeşim. Öyle bir düzen kurabilirsen kendine dünya her iki taraf için de şahane. Tabii kadın aldatması ile erkek aldatmasını yine de ayırmak lazım. Şekil olarak da, hissedilen olarak da çok farklı ikisi. Ben bugüne kadar hiçbir kız arkadaşımın "oh seviştim, aldattım ne de güzel oldu" diyerek işin içinde duygularını katmadığı bir birliktelik yaşadığını görmedim. Ben öyleyim diyen varsa da yalan söylüyordur. Öpüşürken heyecanlanmayan kadın yoktur. Bakın daha öpücükten bahsediyorum. Çok ileri gitmedim. Kadın bir daha yüzünü bile görmek istemediği adamın aramasını bekler, arayınca açmaz ama orası ayrı. İşin içine duygu katmadan seks yapan tek kadın Samantha Jones'un bile bir dönem aşktan gözleri kör olup, aldatmayı affedecek duruma geldiğini biliyoruz. <br/> <br/> Kadınların aldatması o yüzden çok koyar karşı tarafa. Seksin içerisine duygu katarsan sevişmen de insanileşir. Tasarlanmış bir sevişme çünkü. Altyapısında ne olursa olsun "seni seviyorum ve kendimi sana veriyorum, sen de benim ol" var. Erkeklerinki gibi "kan beynime gitmedi, bir anlık hataydı" yok. <br/> <br/> Aşk her şeyi affedebiliyor mu, açıkçası onu bilmiyorum ama kadın bu konuda erkeklere göre daha affedici anaç doğası gereği. Ama bu kolay bir süreç değildir. Bizim beynimizin çalışma şekli "Aldattı, beni üzdü, affettim" şeklinde çalışmaz. Niye aldattı, kiminle aldattı, nerede nasıl yaptılar, beni ona anlattı mı, gibisinden bin tane soru sorulur ve bir şekilde o aldatma unutulmasa da affedilir. Zaten Türkiye’de ekonomik özgürlüğü olmayan kadınların çoğu aldatılmış, durumu da mecburen kabul etmiştir. İnanmayan yakın çevresine baksın, bana anlatacağı en az yirmi örnek bulur. <br/> <br/> Erkeğin aldatılması ise apayrı bir yazıyı hakeden bir pencere. Çünkü erkekler rekabetçi yapıya sahip olduklarından diğer erkeğin seçilmiş olmasından çok kendisinin seçilmiş olmamasına takar kafayı.<br/> <br/> Porno, kadınlar, erkekler hepsi bizim mutluluğumuz için var aslında. Hepsini ne kadar sahiplenirsek o kadar mutsuz oluyoruz, bu ister sık kullanılanlara eklenen porno adresleri olsun, ister kıskançlıklarımızdan delirttiğimiz sevgililer. Sonra da aldatma üzerine en az bin karakterlik yazı yazıyoruz.

"Hem de Bizim Yatağımızda!"

Geçen akşam evde tek başımayken şeytan dürttü bir anda, sevgilim markete gitmişken masanın üzerinde duran bilgisayarını kurcalamak istedim. ...